Vader en zoon Posteure

Typerend voor het oeuvre van Romanus Bruneel (° Westvleteren 1734) alias vader Posteure en van Pieter Bruneel (+Poperinge 1836) alias zoon Posteure was de tijdsgeest die op hen beslist heeft ingewerkt.

De periode 1750-1850 was één van de meest reformatieve tijdperken uit ons verleden.

Druppelsgewijs waren de filosofische ideeën van de verlichting doorgedrongen tot op het platteland, de eeuwenoude economische en politieke stelsels begonnen in al hun geledingen te daveren. De Franse Revolutie (1789) en de daaropvolgende decennia maakten met één pennentrek een einde aan de middeleeuwse toestanden.
In die scharnier van de eeuwen leefden de Posteures die vol verwachting uitzagen naar de nieuwe tijd, maar terzelfdertijd dagelijks werden geconfronteerd met de rauwe realiteit van armoe en honger.

Ze voelden de tegenstelling tussen rijk en arm bijzonder scherp aan en als een Tijl Uilenspiegel kenden ze de kunst om wild om zich heen te bijten, maar achteraf vergoelijkend wat zalf te smeren waar ze zojuist een wonde hadden geslagen.

Hun rijmsels zijn precies pikant genoeg om de arme drommel te laten lachen met zo'n verregaande stoutmoedigheid en om de rijke zich met een genoegzaam lachje te laten neervlijen in zijn zelfvoldaanheid.

Volgende voorbeelden typeren de aard van deze 'poëzie':


Toen een arme drommel op de Grote Markt aan de schandpaal was gebonden omdat hij 'wissen' had gestolen, zei Posteure:

Hij voor 't stelen van wat wissen
Staet hier twee uren zonder missen;
En die stelen met vaâm en voet
Voor die pakt men den hoed.

Voor de douanebeambten bedacht hij volgend versje:

De commiizen en zijn niet veel te prijzen
Deur Lucifer zal ze 't gat van d'helle wijzen.

Op het einde van de 18de eeuw deed de Franse Revolutie nogmaals onze stad in al haar, vooral religieuze voegen (denken we maar aan de verkoop van kerkelijke goederen), daveren. Nieuwe meesters, nieuwe wetten. Verschillende kloosters werden afgeschaft of gesloten en kerkelijke eigendommen verkocht. Heel wat bewoners van die hogervernoemde patriciërswoningen moesten op de vlucht slaan, want alles wat een schijn van rijkdom of adel verwekte, was verdacht. En weer ging een stukje van Oud-Poperinge verloren. De stad nam voorgoed afscheid van haar eeuwenoude heer, de abt van de St.-Bertijnsabdij.